Nonoy Aquino on the families of dead SAF: “I feel what you feel.”!

Source: Interaksyon.com

MANILA, Philippines — (UPDATE 5 – 1:02 p.m.) “Damang-dama ko ang nararamdaman ninyo (I feel what you feel),” President Benigno Aquino III told the families of the Special Action Force commandos who died in Mamasapano, Maguindanao last Sunday as he recounted how he overcame his own grief at the assassination of his father, anti-dictatorship opposition leader Senator Benigno Aquino Jr. in 1993.

Aquino, speaking at the necrological rites for the 44 slain policemen at Camp Bagong Diwa in Taguig City Friday devoted close to half his speech on recalling how difficult it was to lose his father and how even more difficult it was to move from anger to acceptance.

The service, which had begun earlier Friday morning, was halted twice, first for around 30 minutes to wait for Aquino, who was scheduled to arrive at 10 a.m. and, later, when he met privately with the families of the slain policemen after condoling with them.

In his speech, Aquino acknowledged that Sunday’s mission, intended to get Malaysian terrorist Malaysian Zulkifli bin Hir, alias “Marwan,” and his Filipino cohort Abdul Basit Usman, left several questions begging for answers, begging with “Why?”

He admitted he could not answer the question.

He nevertheless vowed to get Usman.

Although government has said Marwan was killed in the operation, there has yet been no hard confirmation of this information.

“We have already directed our forces to plan a better operation … We will prove that we are enforcing the law. I assure you, we will get Basit Usman,” he said.

At the same time, Aquino said he cannot let emotions get the better of him despite the massive loss of lives.

Hindi ako puwedeng magpadaan sa emosyon. Hindi puwedeng daanin sa bara-bara. Kung idadaan sa galit, baka lalo ko pang madagdagan ang problema (I cannot let emotions get the better of me. We cannot be too hasty. If I give in to anger, I might be worsening the problem),” he said.

He assured the families that all possible help will be extended to them, including scholarships and employment opportunities.

A day earlier, Aquino drew brickbats for his absence at the arrival in Manila of the remains of 42 of the fallen commandos to be at the inauguration of an automobile plant in Laguna.

Upon his arrival, Aquino, wearing a black armband, was accompanied by Interior Secretary Manuel Roxas II, acting Philippine National Police chief Leonardo Espina, and new SAF commander, Chief Superintendent Noli Talino, as he made the rounds of the 42 coffins, standing by each one for a brief prayer and handing medals to the slain policemen’s families.

At one of the coffins, the widow of the fallen policeman from Bataan did not take the plaque offered her by Aquino. Her mother did so in her stead.

At the start of the ceremonies, two police officers gave messages honoring their colleagues and vowing that their heroism would not be forgotten.

Marahil hindi po ninyo alam ang SAF, dahil hindi po iyan ipinamamalita. Ito po, kami po ang SAF (Maybe you don’t know the SAF because this is not often in the news. This, we are the SAF),” one of the officers, Chief Inspector Victor Lacwasan, said.

Earlier Friday morning, more than a thousand graduates of the Philippine National Police Academy marched from Fort Bonifacio to Camp Bagong Diwa in a “sympathy walk” to demand justice for their fallen comrades.

 

Share

PNoy’s SONA 2014 full transcript!

State of the Nation Address
Of
His Excellency Benigno S. Aquino III, President of the Philippines
to the Congress of the Philippines, Batasang Pambansa, Quezon City
JULY 28, 2014

Bise Presidente Jejomar Binay; mga dating Pangulong Fidel Valdez Ramos; Senate President Franklin M. Drilon at mga miyembro ng Senado; Speaker Feliciano Belmonte Jr. at mga miyembro ng Kamara de Representante; Chief Justice Maria Lourdes Sereno at ang ating mga mahistrado ng Korte Suprema; mga kagalang-galang na kagawad ng kalipunang diplomatiko; mga miyembro ng Gabinete; mga opisyal ng lokal na pamahalaan; mga kasapi ng militar, pulis, at iba pang kawani mula sa ating unipormadong hanay; mga kapwa ko nagseserbisyo sa taumbayan; at sa aking mga Boss, ang mga minamahal kong kababayan:

ANG HINDI TUMINGIN SA PINANGGALINGAN

Ito po ang aking ikalimang SONA, isa na lamang ang natitira. May kasabihan po tayo: Ang hindi lumingon sa pinanggalingan, hindi makararating sa paroroonan. Kaya marapat lang po siguro tayong magbalik-tanaw:

Noon, ang sitwasyon natin: Para bang kahibangan ang mangarap. May burukrasyang walang saysay, patong-patong ang tongpats, at bumubukol ang korupsyon sa sistema. Naturingan tayong “Sick Man of Asia.” Ang ekonomiya, matamlay; ang industriya, manipis. Walang kumpiyansang mamuhunan sa bansa. Ang resulta: kakarampot ang trabahong nalilikha. Dinatnan nating tigang sa pag-asa ang mamamayang Pilipino. Marami sa atin ang sumuko at napilitang makipagsapalaran sa ibang bansa. Nakayuko na lamang nating tinanggap: Talagang wala tayong maaasahan sa ating pamahalaan at lipunan.

Nalugmok nga po ang Pilipinas dahil sa labis na pamumulitika. Naglaho ang pananalig natin sa isa’t isa, humina ang kumpiyansa sa atin ng mundo, at ang pinakamasakit: Nawalan tayo ng tiwala sa ating mga sarili.

Sa puntong ito natin sinimulan ang pagtahak sa tuwid na daan.

REINVESTING IN THE PEOPLE

Bilang ama ng bayan, nakaatang sa aking balikat, hindi lang ang mga suliraning ating dinatnan at mga lumilitaw sa kasalukuyan—obligasyon ko ring paghandaan ang kinabukasan. Sa bawat sandali, kailangan kong isaalang-alang ang interes at punto-de-bista ng lahat. Isipin na lang po ninyo: Para kang nanonood ng 200 channel sa telebisyon nang sabay-sabay. Kailangan, alam mo, hindi lang ang kasalukuyang nagaganap, kundi ang pinanggalingan at paroroonan ng nilalaman ng bawat channel. Bawal malito, at kailangan, may tugon ka sa anumang tanong, suhestyon, at kritisismo—at dapatsagutin mo ito, bago pa iharap sa iyo.Hindi po madali ang trabahong ito, at tao lang po ako, na kung minsan, nagkakaroon dinng agam-agam.

Ngunit buo ang aking loob dahil malinaw ang aking pangunahing layunin: Ang ibalik ang gobyerno sa dapat nitong tuon—ang paglingkuran ang taumbayan sa lahat ng panahon.

Di po ba’t may kasabihan tayo: Bigyan mo ng isda ang tao, at mapapakain mo siya ng isang araw. Turuan mo siyang mangisda, at habambuhay niyang mapapakain ang sarili niya. Halimbawa nito ang TESDA. Sa Training-for-Work Scholarship Program, nag-ambag ang DAP ng 1.6 billion pesos.Nakapagpatapos po ito ng 223,615 benepisyaryo. 66 porsyento nito—o katumbas ng 146,731 graduates—ang nagtatrabaho na ngayon. Iyon naman pong 34 percent na natitira, tinutulungan na rin ng TESDA na makahanap ng trabaho. Tingnan po ninyo: Lahat po ng mga TESDA scholar, nakalista ang pangalan at iba pang datos, na puwede ninyong kumpirmahin.

Kung hahatiin natin sa bilang ng graduates ang naipagkaloob na pondo, pumapatak ng 7,155 piso ang naipuhunan ng pamahalaan para sa training ng bawat scholar. Sa BPO sector, mababa na ang kitang 18,000 piso kada buwan. Kada taon, kikita siya ng 234,000 piso. Ibigay man ang maximum tax deduction, ang magiging income tax niya kada taon: 7,900 piso. Ibig sabihin, ang pinuhunan ng estadong 7,155 piso, sa unang taon pa lang, nabawi na, may sobra pa. Ito, at ang lahat ng ibubuwis ng ating scholar hanggang magretiro siya, ay magbibigay naman sa kanyang kababayan ng parehong pagkakataon. Ito po ang mabuting pamamahala: May tamang intensyon, pamamaraan, at resulta. Lahat panalo.

Pakinggan po natin ang kuwento ng dalawang TESDA graduate:

Nasimulan na rin po natin ang Expanded Conditional Cash Transfer Program nitong Hunyo 2014, na may pondong 12.3 billion pesos. Ngayon, suportado na rin ng estado hanggang umabot ng 18 taong gulang ang benepisyaryo.Bakit? Batay po kasi sa pag-aaral ng Philippine Institute for Development Studies, 40 porsyento ang dagdag na sinasahod ng high school graduate, kumpara sa grade school lang ang natapos.

Namumuhunan po tayo sa pinakamahalagang yaman ng bansa: ang taumbayan. Pinapatunayan ito ng datos ng NEDA. Ayon sa kanila, ang 27.9 percent na poverty incidence natin sa unang semester ng 2012, bumaba patungong 24.9 percent sa kaparehong panahon noong 2013. Ang 3 percentage points pong ito ay katumbas ng halos 2.5 milyong Pilipinong naka-alpas na sa poverty line. Totoo namang dapat pagtuunan ng masusing pansin ang pinakamahirap sa lipunan. Pero hindi tayo titigil diyan: Ngayong nadagdagan ang kakayahan natin, sinisikap nating hindi na manumbalik sa ilalim ng poverty line ang lahat ng nakaalpas.

REGAINING TRUST THROUGH GOOD GOVERNANCE

Dumating po tayo sa lipunang parang isang sirang bahay na hindi natin malisan. Ang malala pa dito, halos wala tayong kagamitan at materyales para ayusin ang sira. Nitong mga nakaraang taon, sa pakikiambag ng bawat mapagkapwang Pilipino, nabubuo na natin ang mga kagamitan at materyales na ito—tulad ng budget na tanging nakatuon sa pangangailangan ng mamamayan, at apat na sunud-sunod na taon na nating naipapasa sa tamang oras. Kasama nito ang mga batas na nagpapabilis ng pagdating ng pakinabang sa ating mga Boss.

ECONOMIC ACHIEVEMENTS

Dito po—sa isang patas na sistema—nagsimula ang panunumbalik ng sigla ng ating ekonomiya. Nakatipid tayo dahil sa maayos na pangangasiwa ng pondo. Napapalawak natin ang saklaw ng mga serbisyo nang hindi nagtataas ng buwis, maliban sa Sin Tax Reform na layuning ibsan ang bisyo sa lipunan.

Nagtrabaho tayo para magkaroon ng kakayahang tustusan ang mga proyektong ipinatupad, ipinatutupad, at ipatutupad pa natin. Pinaigting natin ang pangongolekta ng buwis: mula sa koleksyong 1.094 trillion pesos noong 2010, naitaas natin ito sa 1.536 trillion noong 2013. Inayos natin ang pamamahala ng ating mga utang. Ang resulta: Bumaba ang ating debt to GDP ratio; ang perang dating dapat ibabayad sa interes, napunta na sa social services. Pati ang mga obligasyong karamihan ay minana lang, natugunan din natin. Halimbawa: 1993 o panahon pa ni Pangulong Ramosnang itinakda ang obligasyong i-recapitalize ang Bangko Sentral ng Pilipinas sa halagang 50 bilyong piso para magawa niya ang kanyang tungkulin. Ang napondohan ng mga administrasyong nauna sa atin, 10 bilyong piso. 40 bilyon ang kakulangang iniwan sa atin; nabayaran na po natin ito.

Pinaghirapan natin ang pondong mayrooon tayo ngayon, kaya’t hindi po natin maaatim na waldasin lang ito. Kung pipili nga ng tamang pinuno ang ating mga Boss, malalagpasan pa ng susunod ang ating mga nagawa, dahil malaki na ang naibawas natin sa problema, at mas matayog na ang kanilang pagmumulan.

Bakit po mas matayog? Nitong 2013, sa unang pagkakataon, nagkamit tayo ng investment grade status mula sa Moody’s, Fitch, at Standard and Poor’s—ang tatlong pinakatanyag na credit rating agency sa mundo. Sa pagsusuri nila ng ating macroenomic fundamentals at governance, nabawasan ang riskong itinatala, kaya tumingkad ang kumpiyansa ng mga namumuhunan. Hindi pa nga po nakuntento ang Standard and Poor’s: Nitong Mayo lang, panibagong upgrade na naman ang ibinigay nila sa atin. Ang hatid po nito: Dahil nga investment grade na tayo, mas murang mahihiram ng gobyerno ang pondo para sa mga programa at proyekto, mas maraming naaakit na mamuhunan sa ating bansa, at mas mabilis na natatamasa ng Pilipino ang benepisyo.

Kung susumahin naman po ang lahat ng puhunang pumasok sa Philippine Economic Zone Authority simula nang itatag ito noong 1995, makikitang 42 porsyento ang pumasok sa 4 na taon ng ating panunungkulan. Ang natitirang 58 porsyento, inabot ng 15 taon ang ibang mga administrasyon para bunuin. Kumpiyansa po tayo: bago tayo bumaba sa puwesto, papantayan o hihigitan pa natin ang halagang ito. Kay Director General Lilia de Lima: Salamat sa nagawa mo na, at gagawin pa, sa pagkamit ng tagumpay na ito.

Talagang pa-take-off na ang ating ekonomiya at bansa, at inaabot na natin ang mas matatayog pang mithiin. Minana natin ang tila grounded na aviation industry: napatawan tayo ng significant safety concerns ng International Civil Aviation Organization o ICAO, nabigyan ng downgrade ng United States Federal Aviation Administration, at nilagyan ng restriction ng European Union ang ating mga local carrier.

Nitong 2013, inalis na nga po ng ICAO ang significant safety concerns sa Pilipinas. Sa parehong taon, sinundan ito ng pagpayag ng European Union na muling lumipad ang Philippine Airlines patungong Europa, kaya direkta nang makakabiyahe ang Pilipino mula Maynila hanggang London. Malamang nga po, pasunod na ang Cebu Pacific dahil nabigyan na rin sila ng pahintulot ng EU ngayong 2014. Ngayong taon din, inupgrade ng United States Federal Aviation Administration ang Pilipinas sa Category 1. Dahil dito, maaari nang dumagdag ang mga ruta papunta sa Estados Unidos.Sa larangan ng turismo at pangangalakal, malaki ang itinulong ng pagdami ng flight ng ating airlines tungo sa ibang bansa.

Dumarating sa atin ang mga ulat na sa dami ng gustong bumisitang negosyante at turista sa ating bansa, kulang na ang mga biyahe papunta rito. Magandang balita nga po ang mga upgrade: Dadami ang biyahe, kaya’t matutugunan ang suliraning ito. At sa patuloy na pagtutulungan ng CAAP at ng ating mga local carrier, pihadong mas marami pa tayong maaakit na turista at negosyante sa mga susunod na taon. Panalo ang mga umaasa sa sektor ng turismo, panalo ang sambayanang Pilipino. Mabuting pamamahala po ang ugat ng mga tagumpay na ito. Nagpapasalamat nga tayo kina Director General William Hotchkiss, sa CAAP, at sa ating mga local carrier para sa inyong pagsisikap.

Talagang nasa sentro ng pandaigdigang entablado ang Pilipinas. Nito lang pong nakaraang Mayo, nagpakitang-gilas tayo sa tagumpay ng pagdaraos ng World Economic Forum on East Asia sa ating bansa. Ihahayag natin sa gaganaping APEC Summit dito sa susunod na taon ang kaunlarang nakakamit natin at ang pagkakataong hatid nito para sa lahat. Walang duda: More open for business na nga po ang Pilipinas.

Bukod nga po sa maaliwals na pagnenegosyo, isinusulong din natin ang maayos na relasyon ng ating mga manggagawa at mga kompanya.

Isipin po ninyo: Mula 2010, nananatiling mababa pa sa sampu kada taon ang bilang ng mga strike ayon sa National Conciliation and Mediation Board. Isa po itong positibong bunga ng itinataguyod nating Single Entry Approach o SEnA ng DOLE, kung saan dumadaan sa 30-day conciliation-mediation ang mga nakahaing labor cases. Ang maganda nga po: sa 152 notices of strike and lockout noong 2013, isa lang ang natuloy na welga. Ito ang pinakamababa sa kasaysayan ng DOLE.

INFRASTRUCTURE

Batid rin natin: Para magpatuloy ang pag-angat ng ekonomiya at pagbukas ng pagkakataon, kailangan ng imprastruktura. Ito ang aakit sa mga negosyante, magpapabilis sa daloy ng produkto at serbisyo, at sisigurong kaya nating makipagsabayan sa iba pang merkado sa daigdig.

Napakalaki po talaga ng pagbabago: Lampas doble na ang budget para sa imprastruktura, mula 200.3 billion pesos noong 2011, naging 404.3 billion pesos ngayong 2014. Paalala ko po: Hindi po tayo nagdagdag ng buwis maliban sa Sin Tax Reform na nakatugon sa kalusugan, habang napanatili din ang ating allowable deficit, at patuloy na bumababa ang ating debt to GDP ratio.Malaki po ang epekto nito, dahil hindi lang lumaki ang pondo: binawasan pa natin ang mga tagas sa sistema, kaya natitiyak nating mas sulit ang bawat pisong ginagastos ng estado.

Sa pamumuno ni Secretary Babes Singson ng DPWH: Bawal ang tongpats, bawal ang bukol. Tinapalan na ang mga butas sa lumang sistema, at pinatag ang proseso sa ahensya. Isang simpleng halimbawa po nito ang pagtatanggal ng Letter of Intent sa bidding process. Noon po kasi, ginagamit ito bilang kasangkapan sa kuntsabahan—kapag nalaman kung sino-sino ang bidders ng proyekto, binibigyan ng puwang ang sabwatan. Isa pa: Ang mga dokumentong hinihiling mula sa bidders: 5 na lang, mula sa dating 20. Mas mabilis ang proseso, at mas kaunti ang pagkakataong manghingi ng pampadulas osuhol. Ang resulta: Halos 28 bilyong piso ang naisalbang pondo, at napaaga ang pagpapatupad ng mga susunod na proyekto. Kaya naman kay Sec. Babes at sa bumubuo ng DPWH: maraming salamat sa inyo.

Hanep po talaga: Kasabay ng mga natipid ng DPWH, ang nailatag, napaayos, napalawak, o naipagawa nilang kalsada mula nang maupo tayo, umabot na sa 12,184 kilometro. Isipin ninyo: katumbas ito ng 4 na kalsadang nag-uugnay sa Laoag hanggang Zamboanga City. National roads lang po ito; wala pa rito ang mga local farm-to-market roads o tourism roads.

Sa Public-Private Partnership program naman po: Mula Disyembre 2011 hanggang nitong Hunyo, nakapag-award at nakalagda na ng pitong PPP projects ang inyong pamahalaan; ang halaga nito: tinatayang 62.6 billion pesos. Sa apat na taon natin sa tuwid na daan, nalampasan na natin ang pinagsamang anim lamang na aprubadong solicited PPP projects mula sa nakaraang tatlong administrasyon.

Ang laki na po talaga ng pinagkaiba ng noon sa ngayon. Sabi nga ni Secretary Cesar Purisima, dati, hindi makaakit ang Pilipinas ng mga investor. Noon, gobyerno pa mismo ang nag-aalay ng kaliwa’t kanang insentibo, tulad ng pagbibigay ng commercial development rights, subsidy, at iba pang garantiya. Ngayon, baliktad na ang sitwasyon. Matindi ang kompetisyon ng mga nag-uunahang kompanya; handa silang magbayad para makuha ang pribilehiyong itayo ang imprastrukturang kailangan natin. Halimbawa: Sa Mactan-Cebu International Airport Passenger Terminal Building, may premium ang gobyerno na umabot sa mahigit 14 bilyong piso; sa NAIA Expressway Project Phase 2, nakakuha ang gobyerno ng premium na 11 bilyong piso. Muli: Mabuting pamamahala ang ugat ng lahat ng ito.

Tingnan naman natin ang TPLEX. Dahil sa kalsadang ito, maginhawa na ang biyaheng Tarlac hanggang Rosales sa Pangasinan. Ayon sa kanila, ang bahagi hanggang Urdaneta, makukumpleto na bago matapos ang 2014. Sa susunod na taon, aabot na raw ang daang ito hanggang sa La Union.

Ang mga imprastrukturang matagal nang ipinako sa pangako, atin na rin pong isinasakongkreto. Ang Aluling Bridge, na 1978 pa binuo ang konsepto, bukas na sa publiko. Ang Metro Manila Skyway Stage 3, na bahagi ng Metro Manila Expressway na proyekto pa noong dekada sitenta, inilunsad na natin noong Enero. Sa mga dumadaan ng Osmeña Highway, nakikita naman po ninyo kung gaano kabilis itayo ang mga haligi para dito.Ang Ternate-Nasugbu Road, na noon pang 1994 sinimulang ilatag ang plano—100 percent complete na rin ngayon. Ang Basilan Circumferential Road, na year 2000 pang under construction, malapit na ring matapos. Ilan lang po ito sa mga imprastrukturang wala tayong planong ipamana bilang problema; sa halip, ngayon, nagsisimula na itong mapakinabangan ng ating mga Boss.

NEDA BOARD-APPROVED PROJECTS

Muli, dahil sa mabuting pamamahala, mas may kakayahan na tayong tugunan, maging ang mga problemang paparating pa lang. Halimbawa: sa tubig. Alam nating habang lumalago ang populasyon at umaangat ang ekonomiya, mas maraming tubig ang kakailanganin sa mga susunod na taon. Ayon nga po sa pag-aaral, maaaring magkaroon ng kakulangan ng tubig sa Metro Manila pagdating ng 2021. Hindi na po natin hihintayin ang tagtuyot: Ang mga solusyong talagang pinag-aralan ng mga dalubhasa, inaprubahan na po natin—ang Kaliwa Dam Project sa Quezon, at ang pag-aayos ng mga linya ng Angat Dam. Magandang solusyon po ito kaysa kumuha ng tubig mula sa mga aquifer sa ilalim ng lupa, na mas madaling pasukin ng tubig-alat. Isa pa, kung sa mga aquifer lang tayo nakasalalay, mas mapapabilis ang paglubog ng lupa—na siya namang nagiging dahilan ng pagbaha.

Kasabay po ng mga dam para sa Metro Manila at mga karatig-bayan ang suporta natin sa mga taga-lalawigan. Aprubado na rin ang Water District Development Sector Project, sa ilalim ng Local Water Utilities Administration.

Siguro po, narinig na rin ninyo ang pinakamalaki nating PPP project—ang Laguna Lakeshore Expressway Dike—na bubuksan na rin ang bidding bago matapos ang 2014. Napakaraming benepisyong maidudulot nito. Una, mababawasan ang pagbaha. Ngayon po, pag pumalo ng 12.5 metro ang taas ng tubig sa lawa, tiyak, babahain na ang mga komunidad sa paligid nito. Ang solusyon: dikeng may taas na higit sa 15 metro. Ikalawa: Malilinis ang tubig sa Laguna Lake. Ikatlo: Bawas trapik. Sa ibabaw ng dike, magkakaroon ng expressway, na babagtas sa Los Baños hanggang Taguig. Pag natapos ang C-6 road na kokonekta sa San Jose Del Monte, may isa na naman tayong paraan upang makatawid ng Kamaynilaan nang hindi na kakailanganing dumaan sa EDSA. Sa pakikituwang ngpribadong sektor, ang obligasyon natin dito ay right of way lang; porsyento ng lupang mare-reclaim ang ipapambayad sa mananalong bidder. Dahil dito,makukuha natin ang ating mga pangangailangan, habang mababawasan din ang ating gastusin.

Ilang halimbawa lang po iyan ng mga proyektong nakapila na para magdala ng benepisyo sa ating mga Boss. Marami pang iba: Aprubado na rin ng NEDA Board ang Laoag City Bypass Link Road Project; ang Cebu Bus Rapid Transit Project; at ang LRT Line 1 South Extension and Line 2 East Extension. Sa mga taga-Palawan naman: Maliban sa mga proyekto sa Puerto Princesa Airport, abangan na rin ninyo ang Busuanga Airport. Naka-go signal na rin po ang pagpapatayo ng phase one ng modernong Clark Green City sa Capas, Tarlac, na pihadong magsisilbing sentro ng komersyo at industriya, hindi lang sa Gitnang Luzon, kundi sa kalakhang bansa. Sa dulo po, ang ambisyon natin sa Clark Green City—maging di hamak itong mas malawak na Bonifacio Global City. Ang dating liblib, magiging hitik sa oportunidad.

REGAINING THE TRUST OF OUR PEOPLE

Sa mabuting pamamahala, nanunumbalik ang tiwala ng merkado, ng mundo, at ng taumbayan sa ating gobyerno. Nagbubunsod ito ng isang siklo: Dahil nakikita ang resulta ng agenda ng reporma, nakikiambag ang bawat isa sa ating mga Boss. Talagang hindi nag-iisa ang gobyerno sa pagsusulong ng malawakan at makabuluhang reporma. Totoo nga po: Kayo ang aming lakas.

Kaya nga, Boss: Salamat sa inyong tiwala at pakikiisa, na lalong naging mahalaga sa mga panahong sinalubong tayo ng sunud-sunod na trahedya.

DISASTERS: ZAMBOANGA, BOHOL, YOLANDA, GLENDA

Noong Setyembre 2013, sinugod ng masasamang elemento ang Zamboanga: Ginawang human shield ang mga kababayan nating namumuhay nang mapayapa, at sinunog pa ang kanilang mga tahanan. Nasubukan ang galing ng ating unipormadong hanay. Pinakamasalimuot sa larangan ng bakbakan ang urban combat—ngunit 195 ang nailigtas natin, sa 197 kataong naipit sa putukan. Saludo tayo sa ating mga kapatid sa unipormadong hanay: Nagtagumpay ang sambayanan dahil sa inyong sakripisyo.

Inatasan po natin si Secretary Singson na pangasiwaan ang rehabilitasyon ng imprastrukturang nasira sa Zamboanga. Pangunahin sa mga pangangailangan: mabigyan ng tahanan ang mga kababayan nating nasunugan. Ito po mismo ang isinasagawa natin sa ilalim ng Zamboanga City Roadmap to Recovery and Reconstruction. Pagpasok nga po ng Agosto, magsisimula nang lumipat ang mga apektadong pamilya sa mga permanenteng bahay sa Martha Drive Subdivision. Kabuuang 7,176 na kabahayan sa iba’t ibang lugar ang target nating makumpleto sa Hunyo ng susunod na taon. Humihingi po kami ng pang-unawa. Maraming problemang kinailangan munang lutasin ukol sa pagkuha ng lupang lilipatan. Tinitiyak din nating ang mga tahanang ito ay sumasang-ayon sa pangangailangan ng kanilang relihiyon at kultura, kaya’t hindi pangkaraniwan ang mga ito. Sa 1,661 pamilya namang gustong sila mismo ang magkumpuni ng sariling tahanan,30,000 pisong halaga ng Home Materials Assistance ang ipinapamahagi na.

3.5 billion pesos po ang nakahanda para sa pagpapaayos ng imprastruktura, pagbili ng mga lote, pagpapatayo ng mga permanenteng tahanan, at iba pang suporta sa Zamboanga. 2.57 billion pesos dito, nai-release na sa NHA at DPWH.

Ilang linggo naman matapos ang krisis sa Zamboanga, niyanig ng lindol ang Central Visayas; pinakamalaki ang pinsala sa Bohol. Dito natin nakita ang maaaring maabot ng sambayanang nagkakaisa sa pagresponde sa sakuna. Isang linggo matapos ang lindol, may kuryente na sa Tagbilaran at sa lahat ng munisipalidad sa Bohol.

Ngayon nga po, bawat isa sa 25 na kritikal na tulay at kalsadang nasira ng lindol, nadadaanan na. May kabuuang 3.583 billion pesos nang nai-release para sa rehabilitasyon ng Bohol at Cebu. Kasama na rito ang 2.49 billion pesos na ipinagkaloob ng DILG sa lokal na gobyerno, para sa pagpapagawa ng mga palengke, civic center, tulay, water systems, munisipyo at ibang strukturang pampamahalaan.

Bago naman po matapos ang 2013, dumating si Yolanda— ang pinakamalakas na bagyo sa kasaysayan. 1.47 milyong pamilya ang talagang naapektuhan, at 44 sa ating 81 probinsya ang tinamaan. Sa Eastern Visayas, kung saan pinakamalakas ang pinsalang nadulot, napakaraming kinailangan ng agarang lingap.

Sa sobrang lakas ng bagyo, naparalisa ang maraming LGU dahil sila mismo ay tinamaan.Natangay po pati ang ating prepositioned relief goods, kaya’t talagang kinailangang manggaling sa ibang lugar ang tulong. Lalo pang naging mabigat ang pagdadala ng ayuda, dahil bagsak ang imprastruktura: Walang kuryente, hindi madaanan ang kalsada, at halos lahat ngtruck at heavy equipment na kailangan ng ating first responder ang nasira sa pinakaapektadong lugar. Walang gasolina, at walang komunikasyon.

Kinailangan po talaga ng pambihirang pagkakaisa para ipaabot ang tulong sa mga apektadong pamilya, kalingahin ang mga naulila’t sugatan, siguruhing walang mangyayaring outbreak ng sakit, at marami pang ibang tungkulin. Halimbawa lang po sa pagkain. Hindi lang bigas at de-lata ang kinailangang intindihin: kailangan din ng mga repacking center, ng maraming truck, pati na ng mga barkong magtatawid ng ayuda sa mga apektadong probinsya. Pagdating doon ng relief goods, kailangang malinis na ang kalsadang dadaanan, at mapagasolinahan ang mga truck nang makabalik sila sa pinanggalingan, upang muling makapagkarga ng mga food pack.

Hindi nagpatumpik-tumpik sa pagresponde ang inyong gobyerno. Nagmadali tayong linisin ang airport, kaya sa loob ng 24 oras matapos ang bagyo, nakapasok na ang tatlo nating C130 na may dalang ayuda. Sa mismong araw ding iyon, nakapagtayo tayo ng communications hub para maging mas mabilis ang daloy ng impormasyon. Sa ikalawang araw, dumating na ang Rapid Health Assessment teams ng DOH; ang dagdag na sundalo, pulis, at BFP personnel mula sa ibang probinsya; pati na mga kawani ng DSWD na nanguna sa relief operations— sa distribution centers man sa Eastern Visayas, o sa maraming repacking centers na agad na nagbukas sa buong bansa.

Sa loob lang ng dalawang araw, napagana na ang Leyte water district; sa ikatlong araw naman, bumukas ang unang gasolinahan. Agad na nilinis ang pangunahing mga kalsada. Pagsapit ng ika-22 ng Nobyembre o dalawang linggo matapos ang bagyo, naipamahagi na ang ika-isang milyong food pack sa mga nasalanta; at nalinis na ang 35,162 cubic meters ng debris; atnalinis at nadadaanan na muli ang 3,426 kilometers ng National Roads—kasalukuyan naman nating kinukumpuni ang 108.8 kilometrong napinsalang daanan, tulay, approaches, at landslide prone areas. Pagsapit nga po ng Pasko ng 2013, may kuryente na sa lahat ng munisipalidad na tinamaan ng sakuna.

Kumbaga po sa Emergency Room, ibinuhos ng estado ang lahat ng kanyang kapangyarihan upang agad na mai-stabilize ang pasyente. Nagpapasalamat tayo sa mga kasapi ng ating Gabinete, na talaga naman pong nanguna sa pagresponde sa mga apektadong komunidad. Sina Sec. Cesar Purisima at Sec. Joel Villanueva ng TESDA, na namuno sa logistics at nag-organisa sa mga repacking center, nagmistulang warehouse operator. Si Sec. Greg Domingo ng DTI, naging head purchasing agent ng bansa, habang si Sec. Linda Baldoz naman ng DOLE ay minabuting maging call center operator para sa lahat ng gustong tumulong. Salamat din kina Sec. Jun Abaya ng DOTC, na naging dispatcher ng ating transportasyon; kay Sec. Dinky Soliman na talagang pinatunayan ang pagiging punong relief worker ng bansa; at kina Sec. Mar Roxas ng DILG at Sec. Volts Gazmin ng DND, na nagbigay ng marching orders sa ating unipormadong hanay mula sa frontline ng sakuna. Salamat sa ating Gabinete.

To our friends and neighbors around the world: Your outpouring of solidarity will never be forgotten by a grateful Filipino people. Thank you.

Marahil nga po, sa kahandaan nating makiambag sa abot ng ating makakaya, na siyang ipinapamalas ng ating OFWs, peacekeepers at iba pang Pilipino sa labas ng bansa, nang tayo naman ang nangailangan, nakita ng mundong karapat-dapat din tayong tulungan. Salamat sa inyo, at sa lahat ng Pilipinong nag-alay ng dalangin at suporta, dito man o sa ibang panig ng mundo.

Hindi po natigil ang trabaho natin. Nagsagawa tayo ng livelihood interventions, upang maging mas mabilis ang pagbangon ng mga nasalanta nating kababayan. Ngayong Hulyo nga po, 221,897 trabaho na ang nalikha matapos tayong magkaloob ng bangka, kagamitan sa pangingisda at pagtatanim, mga binhi, at livestock. Kasama na rin po dito ang mga sinuwelduhan nating naging kabahagi ng cash for work program.

Tanggap naman po siguro ng lahat na malaki ang problemang dala ni Yolanda. Pero ayon nga po sa international standards, kapag nangyari ang ganitong klaseng sakuna, isang taon ang inaabot bago matapos ang relief at mag-umpisa ngrehabilitasyonang isang bansa. Pero sa loob lang ng 8 buwan, idineklara ng United Nations na nasa yugto na tayo ng rehabilitation. Si Ginoong Yuri Afanasiev ng United Nations Development Programme na nga po ang nagsabi: “We have never seen a recovery happen so quickly. And many of us have been in many different disasters.”

Mahabang panahon ang bubunuin para tuluyang makabangon sa mabibigat na sakuna. Sa Haiti, dalawang taon ang nakalipas mula ng lindol, marami pa rin ang nasa evacuation center. Ang mga kapatid natin sa Indonesia, inabot ng walong taon para maka-recover sa tsunami sa Aceh. Mismong sa Amerika nga po, sinasabing walong taon ang inabot para makabalik sa dati matapos humagupit si Hurricane Katrina.

Hindi pa po tapos ang ating trabaho. Marami pang bahay na kailangang ipatayo; marami pang mga kababayan natin ang kailangang ibangong muli; patuloy pa rin ang pag-build back better para sa mga hinagupit ni Yolanda.

Kaya nga po: Ngayong Hulyo, isinumite na sa atin, at nilagdaan na rin natin, ang LGU Rehabilitation and Recovery Plan para sa Cebu, Iloilo, Samar, Eastern Samar, Leyte, at Tacloban City. Pumasa po ito sa masusing pagsusuri ng mga cluster ng Gabinete; laman nito ang mga pangangailangan ng ating mga kababayan, ayon na rin sa isinagawang malawakang post-disaster needs assessment. Nabuo po ang planong ito sa maigting na pagsisikap ni Secretary Ping Lacson, na inatasan nga nating tumutok sa mga hamong iniwan ni Yolanda. Umaasa po ako sa pakikiisa ng Kongreso, dahil malaking halaga ang kailangan, upang tuluyan nang maibangon ang ating mga kababayan.

Alalahanin po natin: Nasa Diyos ang awa; nasa tao ang gawa. Ito rin ang parehong ideya sa likod ng ating mga hakbang para sa disaster preparedness. Binigyang-lakas natin ang mga LGU na siyang mga frontliner tuwing bagyo, gamit ang moderno at malawakang forecasting system.

Sa DREAM-LiDAR project sa ilalim ng Project NOAH, halimbawa, napapadali ang pagtukoy kung saan ang mga lugar na pinaka-babahain. Nakamapa na po ang 19 sa target nating 20 river systems para matukoy kung ano ang mga lugar na agad naapektuhan tuwing bumubuhos ang ulan.

Dahil mas eksakto na ang pagtukoy natin kung kailan at saan tatama ang epekto ng bagyo, ngayon po, napapaaga ang paghahanda at pagbibigay babala ng ating mga LGUs. Maaga na ring naililikas ang kanilang mamamayan. Kung ang maayos na forecasting, tatambalan pa natin ng mahusay na LGU, talaga naman pong maraming buhay ang maililigtas. Sa Albay na hinagupit kamakailan lang ng bagyong Glenda, walang naitalang pumanaw dahil sa bagyo, salamat sa mabuting pamamahala ni Governor Joey Salceda. At kung kaya itong gawin ng isang probinsya na siya ngang parang highway ng mga bagyo, bakit naman tayo magdududa na kaya ito ng lahat?

MILITARY AND POLICE

Pag-usapan naman natin ang seguridad. Mulat po tayo sa mga hamon sa bansa, at alam din nating mahal ang kailangan nating mga kagamitan. Ngayon po, ikinalulugod kong iulat sa inyo: Tuloy-tuloy ang modernisasyon ng AFP. Nakuha na natin ang brand new na 8 Sokol Combat Utility Helicopters, tatlong AgustaWestland-109 helicopters, at ang kauna-unahang landing craft utility ship na ginawa dito mismo sa ating bansa, ang BRP Tagbanua. Dumating na rin po ang apat na refurbished UH-1 helicopters at 2 navy cutters. Nito namang nakaraang Mayo, pinasinayaan na rin ang state-of-the-art Command Center ng Naval Forces West sa Palawan.

Sa susunod na taon, lalapag na ang 2 sa 12 na FA-50 lead-in fighter trainer jets na binili natin. Ang natitira naman po, inaasahan nating maidedeliver bago matapos ang 2017. Target din nating makuha ang karagdagang brand new na 8 Bell combat utility helicopters, 2 anti-submarine helicopters, 10 pang AgustaWestland-109 helicopters, 2 light-lift aircraft, 3 medium-lift aircraft, mga radar system at iba pang kagamitang magpapaunlad sa kakayahan ng ating Sandatahang Lakas. Samantala, sa Setyembre ng taong ito,inaasahan ang pagdating ng karagdagang 17 refurbished UH-1 helicopters.

Dumating na rin ang paunang mga M4 assault rifles na binili natin para sa kasundaluhan. Sa mga susunod na buwan, ang kabuuang bilang ng baril na mapapasakamay ng ating mga kawal: 50,629 units. Ang bonus pa: dahil sa maayos na proseso ng procurement at tapat na pangangasiwa sa pondo, may savings tayo na mahigit 1.2 billion pesos, na ipinambibili na natin ng mas marami pang baril.

Ididiin ko lang po: Brand new at de-kalidad ang lahat ng ripleng ito. Di po ba noong araw: naubos na nga ang pondo, hindi pa alinsunod sa spesipikasyong kailangan natin ang binili nilang Kevlar Helmets. Imbes na sa US, sa ibang bansa sila bumili. May na-convict na po dahil dito. Pati ang isang hukom na diumano’y sangkot dito, natapos na ang imbestigasyong inutos ng Korte Suprema, at hinihintay natin ang kanilang pasya.

Tuloy ang pagtugis natin sa kalaban ng estado atmasasamang elemento para sa mga krimeng ginawa nila. Halimbawa nga po: Nahuli na ang Chairman at Secretary General ng NPA nitong Marso. Nanunumbalik na rin po ang normalidad at kaayusan sa 31 probinsyang dating ginambala ng NPA.

Nagbabago na rin nga po ang mukha ng ating kapulisan. Patunay po rito ang 30 pulis, sa pangunguna ni Inspector Charity Galvez, na tumalo sa tinatayang 250 NPA na sumugod sa kanilang presinto noong 2011. Nitong Marso naman po, 4 na bagitong pulis ang buong-tapang na sumagupa laban sa Martilyo Gang sa Mall of Asia. Mabuti nga po’t naabot na ang 1:1 police to pistol ratio, kaya’t na-isyuhan na rin ng bagong baril ang ating mga rookie policewomen. Dati, nakakaligtaan ang kapulisan; ngayon, kinakalinga na sila ng estado, at talaga namang tinutumbasan nila ito ng wagas at masigasig na serbisyo.

Pakinggan po natin ang magigiting nating pulis:

Nito naman pong Hunyo, naging sunod-sunod ang high-profile na pamamaslang. Arestado na ang ilang mga sangkot sa pagpatay kina Mayor Ernesto Balolong, sa negosyanteng si Richard King, at may sinusundan na ring magandang lead ang ating kapulisan sa pagpatay sa racecar driver na si Ferdinand Pastor. Huwag po kayong mag-alala: habol natin ang hustisya sa kabuuan, hindi ang bahagi lamang. Kaya bukod sa mga ginawa nating pag-aresto, patuloy tayo sa paglikom ng ebidensiya laban sa iba pang suspect. Pananagutin natin ang lahat ng may-sala.

Pinapaigting pa natin ang pangangalaga sa seguridad ng taumbayan. Simula ika-16 ng Hunyo ngayong taon, ipinatupad natin sa NCRang Operation Lambat. Matapos nating gawing triple ang dami ng checkpoints at magsagawa ng iba’t ibang operasyon, ang resulta: 862 sasakyan at 29 firearms ang nakumpiska natin. Nakapag-serve tayo ng 587 warrants of arrest, na nagresulta sa pagkaaresto ng 410 suspect. Ibinalik din natin ang Oplan Katok para matiyak na ang may tangan ng lisensyadong baril ay ang karapat-dapat lamang. 28,714 na bahay sa NCR ang kinatok ng mga pulis para sa operasyong ito.

Bago natin ipatupad ang Oplan Lambat, mula Enero hanggang ikalawang linggo ng Hunyo, ang murder at homicide sa NCR, umaabot sa 31 kaso kada linggo. Sa limang linggo pa lang ng operasyon, ang murder at homicide: Bumaba sa 22 kaso na lamang kada linggo. 29 porsyentong pagbaba ang naitala—katumbas ng 9 na pagpatay ang napigilan natin kada linggo. At sa NCR pa lang po ito. Kung maisasabatas natin ang pension reform, at makakakalap nga tayo ng sapat na pondo para sa dagdag na pulis at para matuloy ang planong pagbili ng kagamitan, lalong mapapalawak ni Sec. Mar Roxas ang Operation Lambat, upang gawing mas ligtas ang buong bansa. Nasa ilalim nga po sana ng DAP ang pondong pang-kagamitan, pero dahil hindi ito na-obligate bago bumaba ang desisyon ng Korte Suprema, kailangan po nating maghanap ng pagkukunan ng karagdagang pondo.

RIGHTING THE SYSTEM TO REGAIN TRUST

Tunay nga po: Tiwala ang pundasyon ng mabuting pamamahala. Tiwalang maaasikaso ang lahat ng tinamaan o tatamaan ng bagyo; tiwalang sa bawat araw ng trabaho, ligtas mong mauuwian ang pamilya mo. Tiwala na hindi kayo lalamangan ng inyong mga pinuno; tiwalang nariyan ang inyong gobyerno, kakampi ninyo, lalo na kung kayo ang nadedehado. Tiwala na mananagot ang mga nang-abuso, at maitatama ang mga proseso at institusyong ginamit para nakawan kayo. Tiwala na kung sumunod ka sa tama, makukuha mo kung ano ang dapat sa iyo. Ang pagbabalik ng tiwala ninyo: Iyan po ang ibig sabihin ng reporma.

CUSTOMS REFORM

Halimbawa: Sa Customs, na talaga naman pong sinubok ang ating pasensya noong nakaraang mga taon. Naging malinaw sa atin: Reset button ang solusyon. Bumuo po tayo ng mga bagong tanggapan para suriin at gawing epektibo ang mga patakaran sa Customs. Nagtalaga tayo ng bagong commissioner, anim bagong deputy commissioner, kasabay na rin ang 40 iba pang maaasahang indibidwal para ipatupad ang ating mga reporma. Ibinalik din natin sa tamang posisyon ang mga empleyado. Totohanang ipinagbawal ang mga guwardiyang umaastang kahera, o warehouseman na ginagawang examiner.

Marami nga po ang nagsasakripisyo para ayusin ang Customs. Kabilang dito ang mga kawani mula sa ibang departamento, na hiniling nating lumipat sa Customs dahil tiwala tayo sa kanilang integridad. Sino nga ba naman ang naghahanap ng sakit ng ulo, lalo pa’t walang garantiya ng tagumpay? May mga ipinagpaliban ang kanilang promotion. May mga nagpahiwatig din ng agam-agam dahil sa takot na balikan sila ng mga sindikato. Pero sa huli, tumugon sila sa ating panawagang maglingkod. Marapat lang na personal kong pasalamatan ang lahat ng kawaning ito, sa pangunguna ni Commissioner Sunny Sevilla.

Pinapatunayan po natin: Sa paninindigan at pagkakaisa, kayang linisin kahit pa ang isang institusyong napakahabang panahon nang dinungisan ng katiwalian. Patunay po rito ang good news na natatanggap natin: Mula Enero hanggang Abril 2014, umangat ng 22 porsyento ang cash collections ng Customs kumpara sa parehong panahon noong 2013. Ang kabuuan nilang koleksiyon sa unang apat na buwan ng taon: 117 billion pesos.

Ang masasabi ko naman sa mga patuloy na rumaraket: Alam kong hindi na kayo tinatablan ng takot at kahihiyan. Nasa inyo kung makukunsensya kayo—kung maaawa kayo sa mga nalululong sa drogang pinapapasok ninyo, o sa mga magsasakang napagkakaitan ng tamang kita. Ang sa akin lang: Kapag sumapat na ang nililikom na ebidensiya laban sa inyo, sa Bilibid ang susunod ninyong destino.

AGRARIAN REFORM

Kung pag-uusapan natin ang mga repormang nagsisimula nang magbunsod ng malawakang kaunlaran, marapat din pong ibalita ko sa inyo ang mga pangyayari ukol sa repormang agraryo.

Alam naman po natin, at malinaw sa batas: kailangan munang tukuyin ang maaari at hindi maaaring ipamahaging lupain. Pero ang masaklap, ipinamana sa atin ang bungi-bunging datos. Taong 1913 pa sinimulan ang Cadastral Survey, na tutukoy ng hangganan ng mga lupaing saklaw ng bawat lungsod, bayan, at lalawigan sa Pilipinas.

Isa pang problema: Inuna ng mga nakaraang administrasyon ang distribusyon ng mga lupaing madaling ipamahagi tulad ng mga government-owned land, at lupaing napagkasunduan na ng may-ari at magsasaka. Ang naiwan sa atin ay mga lupaing maraming kumplikasyon, at ugat pa ng mahabang debate at demandahan.

Dagdag din nga pong suliranin ang masalimuot na sitwasyon sa ARMM. Ang lupa ng ARMM ay tinatayang 1.5 milyong ektarya. Pero ang lupang nakatala na dinatnan natin, nasa 2.9 million hectares dahilsa patung-patong na pag-angkin ng lupa. Nagtataka nga po si Governor Mujiv Hataman ng ARMM—paano kaya nanganganak ang lupa?

Wala po tayong balak na ipasa ang mga suliraning ito sa susunod sa atin, para pag-ugatan lang ng panibagong mga problema at ng lalong pagkaudlot ng repormang agraryo.

Sa 2015, makalipas ng 102 taon, matatapos na rin ang Cadastral Survey. Ngayong taon, ihahain din nating muli sa Kongreso ang panukalang batas para i-extend ang paghahain ng Notice of Coverage, na hindi agad natapos nang husto dahil nga sa mga problemang kinailangan muna nating solusyonan. Oras na maihain ang panukalang batas, umaasa tayong maipapasa ito sa lalong madaling panahon.

PEACE

Kung tiwala nga po ang pag-uusapan, dapat ding isama ang Bangsamoro. Matapos ang mahabang panahon ng hidwaan at napupurnadang negosasyon, naibalik nanatin ang tiwala. Pruweba po nito: Noong nakaraang Marso, nilagdaan na ang Comprehensive Agreement on the Bangsamoro.

Pero simula pa lang ito ng ating pag-usad sa landas ng malawakang pag-unlad sa Mindanao. Wala pong makakatangging napag-iwanan ang ARMM. Gusto po nating bigyan ng pantay na pagkakataon ang lahat ng Pilipino, kaya nga dapat may boost up, para naman maka-catch up ang ating mga kababayang nasa laylayan. Halimbawa, sa budget na imumungkahi natin para sa 2015, 5.17 billion pesos mula sabudget ng DPWH ay nakalaan para sa imprastraktura ng ARMM.

Kasalukuyan na po nating pinapanday ang panukalang Bangsamoro Basic Law. Humihingi po tayo ng pang-unawa sa ating Kongreso ukol rito. Mahalaga pong maging masusi ang paghimay natin ng bawat probisyong ilalatag. Sa abot ng ating makakaya, isusulong natin ang isang panukalang batas na makatuwiran, makatarungan, at katanggap-tanggap sa lahat.

Kung maisasabatas nga po ang Bangsamoro Basic Law bago matapos ang taon at maisasagawa ang kinakailangang plebesito, mabibigyan ng isa’t kalahating taon ang Bangsamoro Transition Authority para ipakita ang positibong pagbabago. Kung maaantala naman ito, natural pong iikli rin ang panahon para mapatunayan na tama nga ang landas ng kapayapaang tinatahak natin.

PROMISES FULFILLED

Napakarami na nga po nating narating dahil sa tiwala—at wala tayong balak basagin ang tiwalang ito. Ang gobyerno ninyo ngayon: mayroong isang salita. Hindi ko na po iisa-isahin ang mga natupad nating panata sa tuwid na daan; baka masabihan lang tayong nagbubuhat ng sariling bangko. Pero mahirap din namang hindi tayo magbanggit, dahil malamang nag-aabang na ang mga magsasabing wala tayong ginagawa. Kaya samahan niyo na lang akong magbigay ng ilang halimbawa: Trabaho’t pagkakataon para sa napakaraming Pilipino, nalikha at patuloy pang nililikha. Sa katunayan, mula Abril 2013 hanggang Abril 2014: nasa 1.65 million ang nadagdag sa bilang ng mga Pilipinong nagtatrabaho.Minanang kakulangan sa aklat, upuan, at silid-aralan, napuno na; habang ang mga panibagong pangangailangan dahil sa K to 12, pinupunuan na rin. 1:1 police-to-pistol ratio, meron na. Modernisasyon ng Sandatahang Lakas, nangyayari na. Pangmatagalang kapayapaan sa Mindanao, sumusulong na. Pag-angat ng ating ekonomiya, tuloy-tuloy pa.

Sabay-sabay nang natutupad ang ating mga pangarap: kalusugang pangkalahatan, silid-aralan, trabaho, daungan, kalsada, paliparan, kaligtasan, kapayapaan. Ang nabawi nating pambansang dangal, sinamahan pa ng pagkilala ng mundo sa bagong anyo ng Pilipinas. Ang kaban ng bayang mula sa pawis ng mamamayan, ginugugol para lamang sa kanilang kapakanan.

Pakinggan po nating muli ang isa pa sa ating mga Boss:

PRONOUNCEMENTS

Ngayon nga po: Ang problemang dinatnan, nasolusyonan. Ang nandiyan, tinutugunan. At ang problemang parating pa lang, pinaghahandaan na rin. Naniniwala ako: Kung mananatili ang inyong tiwala, masosolusyonan natin ang mga ito.

ENERGY

Tingnan po natin ang sitwasyon sa enerhiya. Ginagawa na po natin ang lahat para siguruhing natutugunan ang lumalagong pangangailangan ng bansa. Sa kabila nito, meron pong mga pangyayaring talagang hindi natin inaasahan, na maaaring magbunsod ng problema sa susunod na taon. Halimbawa: Kailangan nating bunuin ang mga kakulangan dahil sa outages para sa maintenance ng mga lumang planta, ng mga biglaang paghinto ng operasyon dahil sa pagkasira, at ng delay sa implementasyon ng mga bagong planta.

Huwag po nating kalimutan, may banta din ng El Niño na makakaapekto sa kapasidad ng mga hydro powerplant, at magpapataas pa ng demand sa kuryente. Kung sa ating mga kabahayan nga, lalakas ang gamit natin ng electric fan o aircon dahil sa init ng panahon, lalo naman po sa mga industriya at negosyo. Hindi ito kasing-simple ng pagpunta sa tindahan at pagsabing, “Pabili nga po ng 600 megawatt generator, at paki-install na rin bukas.”

Ang habol natin: kumpletong paghahanda para hindi tayo maparalisa sakaling mangyari ang worst-case scenario. Dapat, kahit sa susunod na taon pa uusbong ang problema, meron na tayong pinaplanong solusyon para dito. Kaya nga po inatasan ko si Secretary Icot Petilla ng DOE: Makipag-ugnayan ka na sa Joint Congressional Power Commission, sa Energy Regulatory Commission, sa industriya, pati na sa mga consumer, upang madagdagan ang kakayahan nating tugunan ang problema sa enerhiya.

RICE PRICES + AGRICULTURE

Batid ko rin po na apektado ang mga Boss natin sa pabugso-bugsong pagtaas ng presyo ng bigas. Mukhang totoo nga po ang mga ulat: May ilang mga halang ang bitukang hoarder na itinatago lang ang bigas, para kapag tumaas ang presyo, ibebenta nila ang stock para kumita nang di-makatuwiran.

Hindi puwede ito. Kung sa tingin nila wais sila, mas mahusay ang ginagawang diskarte ng inyong gobyerno. Ang agarang solusyon: mag-import pa ng bigas, i-supply sa merkado, pababain ang presyo, at panatilihin ito sa risonableng antas, para malugi ang mga nagsasamantala sa Pilipino.

Noong Nobyembre ng nakaraang taon, nagsimula na tayong mag-import ng 500,000 metriko tonelada para magsilbing ayuda sa supply na pinanipis ng nagdaang mga bagyo, at dumating na lahat ito noong Marso. Nito ding Pebrero, inaprubahan ng NFA Council ang pag-angkat natin ng karagdagang 800,000 metriko tonelada bilang pagpuno sa ating buffer stocking requirement, at 360,750 metriko tonelada na nito ang dumating ngayong Hulyo; pagdating ng Setyembre, makakarating na ang kabuuan. Naaprubahan na rin ngayong Hulyo ang agarang importasyon ng 500,000 metriko tonelada ng bigas sa pamamagitan ng open bidding. May standby authority rin ang NFA na mag-angkat ng karagdagan pang 500,000 metriko tonelada, bilang paghahanda sa magiging epekto ng kalamidad sa ani at sa presyo ng bigas.

Kapag dumating ang karagdagan nating inaangkat, mapupuwersa na ngayong magbenta ang mga hoarder ng bigas na nakatago sa kanilang mga kamalig. Sa mga hoarder na ito: Kung gusto ninyong makipagmatigasan, sige lang, subukan ninyo ang estado. Tandaan lang ninyo: Anim na buwan lang ang itatagal bago mabulok ang stock sa mga warehouse ninyo. Siguradong malulugi kayo kapag nalunod na ang merkado sa dagdag na bigas. Kumikilos kayo kontra sa mga Pilipino; kami naman, isinusulong ang interes ng bawat Pilipino. Tingnan natin kung sino ang mananalo.

Bukod sa pag-iimbestiga sa mga diumano’y nagtago ng NFA rice, sinisiyasat na rin natin ang lahat ng mga pwedeng nagkuntsabahan sa mga ahensya. Iniimbestigahan na ang mga empleyadong pinagdududahan upang makasuhan at mapakulong sa hinaharap.

Sabay ng pagtugis sa mga mapang-abuso, patuloy rin ang mga proyekto natin para alagaan ang mga nasa sektor ng agrikultura. Ginagawa nating kaakit-akit na kabuhayan ang pagtatanim ng palay. Alam naman po natin na tumatanda na ang ating mga magsasaka, kaya malaki ang maitutulong sa food security kung mahihikayat natin ang mga kabataan na pasukin ang ganitong hanapbuhay.

Nagkakaloob po tayo ng mga makabagong kagamitan sa pagsasaka para sa episyenteng pagtatanim at pag-aani. Mula 2011 hanggang Mayo ng 2014, naipamahagi na natin ang kabuuang 4,628 production machineries, 11,362 post-production machineries, at 105 rice mills sa iba’t ibang farmer’s associations. Sa tulong po nito, nabawasan ang nasasayang sa ani ng ating mga magsasaka. Bukod rito, pinapaunlad natin ang mga patubig, nagpapagawa tayo ng farm-to-market roads, at nagsusulong ng training programs upang masagad ang kanilang kita.

SUPPLEMENTAL BUDGET + CLARIFICATORY LEGISLATION + BUDGET

Pag-usapan naman po natin ang budget. Ang Ehekutibo, nagmumungkahi ng mga proyekto; inaaprubahan naman ito ng Kongreso. Kailangan nga lang po nating itigil ang ilan, para makasiguradong sumusunod tayosa naging desisyon ng Korte Suprema ukol sa Disbursement Acceleration Program. Alam ko pong kaisa kayong mga nasa bulwagang ito sa paniniwalang hindi dapat ipagkait ang benepisyo sa ating mamamayan, at dapat nga itong makarating sa kanila sa lalong madaling panahon.

Kaya nga po: Ipinapanukala namin ang pagpasa ng supplemental budget para sa 2014, upang hindi naman maantala ang ating mga programa atproyekto. Kasabay po nito, nananawagan din tayo sa pakikiisa ng Kongreso, upang maipasa ang isang Joint Resolution na maglilinaw sa mga depinisyon at kaisipang tila pinagtatalunan pa—at iba pang mga usaping kayo lang sa lehislatura, bilang mga nagsulat ng batas, ang makakapaglinaw.

Sa unang araw po ng trabaho matapos ang SONA, ihahain natin sa Kongreso ang panukalang 2.606 trillion pesos na 2015 National Budget. Gaya ng lagi, binuo ito kasama ang mamamayan, gamit ang stratehiyang naglalaan ng pondo kung saan lamang ito tunay na maghahatid ng benepisyo. Umaasa po tayo sa pakikiisa ng ating mga mambabatas na pagtibayin ito, bilang pangunahing instrumento sa paglikha ng pagkakataon para sa sambayanang Pilipino.

Pakinggan naman po natin ngayon ang isang benepisyaryo ng Alternative Learning System program ng DepEd. Matingkad siyang patunay ng pagkakataong naihahain sa ilalim ng mabuting pamamahala.

PERORATION

Siya po, at ang marami pang benepisyaryongtulad niya, ang natatabunan sa tuwing umiingay ang orkestra ng negatibismo sa balita. Itong maiingay na ito,sadyang isinasara ang isip at namumuhay sa sariling mundo at realidad. Habang nakikita ang pagbabago sa lipunan, nangyayari na nga ang ating inasahan: lalong dumadalas, lalong umiinit, at lalong tumitindi ang pag-atake nila sa atin. Habang lumilinaw ang benepisyo ng reporma, pahirap nang pahirap ang pag-asang magtagumpay ang panlilinlang nila, kaya’t nagtatanim sila ng duda. Desperado na sila.

Bakit nga po ba sila galit na galit? Tingnan po natin ang kanilang motibasyon. Para sa mga ginawa nang negosyo ang kanilang posisyon: kung maayos natin ang mga sistema, nawawalan sila ng pagkakataong mansamantala. Natural lang na kontrahin nila tayo. Ito namang mga walang ibang layunin kundi ibagsak ang gobyerno: Puwede lang madagdagan ang kanilang hanay kung maraming nagdurusa, at nawalan ng tiwala sa sistema. Ngayong nakukumpuni na ang sistema at natutugunan ang pagdurusa, nababawasan na ang puwede nilang i-recruit, kaya pakaunti nang pakaunti ang kanilang bilang. Natural lang din na kontrahin nila tayo. Ang pinakamaingay na kumokontra sa atin ay ang ayaw ng transpormasyon, dahil nagsamantala at nakinabang sila sa lumang kalakaran.

Ganito ko nga po naiisip angating situwasyon: Para tayong mga mamamayang matagal na naipit sa isang isla kung saan may nag-iisang tindahan. Dahil walang pagpipilian, napapataas nila ang presyo kung kailan nila gusto, at talaga nga naman pong inaabuso tayo. Inatasan po ninyo akong itimon ang bangka ng estado tungo sa kabilang isla, kung saan mas maraming tindahan, mas maraming pagpipilian, mas maayos ang buhay, at mas malawak ang pagkakataon. Siyempre po, ang nagpapatakbo ng tindahan sa ating isla, ayaw tayong pumalaot, dahil mawawalan sila ng inaabuso. Lahat, gagawin nila para pigilan ang ating pagtawid sa kabilang pampang: Sasabihin nilang pareho lang naman doon; wala naman talagang pagbabago doon. Itatali nila tayo sa daungan, bubutasan ang ating bangka, makikipagkuntsabahan para iligaw ang ating biyahe.

Ang totoo po, hindi naman ako ang kinokontra ng mga ito, kundi ang taumbayang nakikinabang sa tuwid na daan. Kontra sila sa magsasaka sa Iloilo, na mahigit limampung taong nangarap ng maayos na irigasyon, at ngayon ay nakikita nang ginagawa ang Jalaur Multi-purpose River Project. Kontra sila sa napakaraming estudyanteng hindi na kailangang magsiksikan sa mga classroom. Kontra sila sa nagkatrabaho dahil nasanay ng TESDA; kontra sa mga maagang naililikas sa panahon ng bagyo dahil sa pinahusay na PAGASA; kontra sa mga informal settler na nailayo sa panganib dahil sa programang pabahay; kontra sa mga maralitang libre nang nakakapagpagamot sa pampublikong ospital; kontra sa mga sundalong may modernong kagamitan kaya mas may kumpiyansa nang ipagtanggol ang bayan; kontra sa mga Moro at katutubong abot-tanaw na ang kapayapaan. Mga Boss, kontra po sila sa inyo.

Ang totoo po niyan, wala pa tayo sa puwesto, inaatake na tayo. Sanay na tayong sinasalubong ng negatibong komentarista sa almusal, pang-aalipusta sa tanghalian, insulto sa hapunan, at may intriga pa bilang midnight snack. Ngayon nga pong Pangulo ako, tuloy pa rin ang mga kontra sa pagbabago. Sa tingin ko, maski sa pagbaba ko sa puwesto, hindi pa rin sila titigil.

Naalala ko po ang isang matandang babaeng nakausap ko dati sa kampanya. Ang sabi niya sa akin, “Noy, mag-iingat ka. Marami kang makakabangga.” Totoo ang kanyang babala. Pero buo ang loob kong kaharapin ang mga nakakabanggang ito, dahil alam ko: iilan lamang sila, at di hamak na napakarami natin. Mas malakas tayong mga handang makisagwan tungo sa pagbabago. Magtatagumpay tayo sa labang ito, dahil tayo ang nasa tama. Nangarap tayo, nagsimula tayo, nagsikap tayo, nakabuwelo tayo, at ngayon, umaarangkada na nga po ang Pilipino. Lalong magiging sulit ang pagod at sakripisyo natin kung itong nasimulan natin ay itutuloy ninyo.

Kayo ang haharap sa sangandaan; kayo ang magpapasya kung magtutuloy ang pagbabago. Tandaan lang po natin, ito ang aking ikalimang SONA; isa na lamang ang natitira. Sa 2016, pipili kayo ng bagong pinuno ng ating bayan. Ang sa akin lang po: Para ipagpatuloy at mas mapabilis pa ang pagbabagong tinatamasa na ng ating lipunan, iisa lang ang batayan sa pagpili ng papalit sa akin: Sino ang wala ni katiting na dudang magpapatuloy sa transpormasyong ating isinakatuparan?

Kayo ang Boss, kayo ang lakas, kayo ang gumagawa ng pagbabago—kaya kayo rin ang magpapatuloy nito. Nasasainyo kung paanong isusulat sa kasaysayan ang mga panahong ito. Maaari itong maalala bilang tuktok ng ating tagumpay, bilang magandang simulaing nasayang lang. Pero mas maganda pong di hamak kung maalala ang mga nagawa natin bilang simula pa lang ng ating mahabang paglalakbay tungo sa katuparan ng mas matatayog pang pangarap.

Noong minungkahi po ng ilang mga grupo na ako’y tumakbo, ang sabi nila sa akin, hindi namin inaasahan na lutasin mo lahat ng problema ng ating bansa sa loob ng anim na taon. Pero simulan mo na sana. Nakita naman ninyo kung saan tayo nanggaling, at nakita naman ninyong lampas-lampas pa sa ating mga pinangarap noong simula ang tinatamasa natin ngayon.

Pinapanday na natin ang sistema kung saan talagang patas ang laban; kung saan ang sumusunod sa patakaran ay nakakarating sa nais niyang paroonan; kung saan may tunay na kumpetisyong nagbubukal ng pagkakataon at malawakang kaunlaran; kung saan ang lahat ay may kakahayang panghawakan ang sariling kapalaran.

Abot-kamay na ang isang lipunang kayang sumalo sa mga nasa laylayan; kung saan ang bawat isa ay kumikilala sa kanyang tungkulin sa kapwa at sa bayan; kung saan tuloy-tuloy at walang-hanggan ang pakikiambag at sama-samang pag-angat ng sambayanan.

Papalapit na po talaga tayo sa minimithi nating kinabukasan, kung saan naghahari ang katarungan, at tunay pong walang maiiwan.

Ito ang resulta ng reporma, at ito ang ipinaglaban natin, at patuloy pang ipinaglalaban: Hindi ang pagpapanatili ng nakasanayan, kundi ang pagbabago ng sistema para makinabang ang lahat.

Mga Boss: Binigyan ninyo ako ng pagkakataong pamunuan ang transpormasyon. Kung hinindian ko ang hamon na iniharap niyo sa akin, para ko na ring sinabi na tutulong akong pahabain ang inyong pagdurusa, at hindi maaatim ng konsensiya ko iyon. Kung tinalikuran ko ang pagkakataon, parang tinalikuran ko na rin ang aking ama’t ina, at ang lahat ng inialay nila para sa atin; hindi mangyayari iyon. Sa paghakbang sa tuwid na daan, pinili ninyo ang mabuti at ang tama; tumotoo kayo sa akin—at ako naman ay tumotoo sa inyo.

Ang transpormasyong tinatamasa natin ngayon, ay magagawa nating permanente sa gabay ng Panginoon. Hangga’t buo ang ating pananalig at tiwala, at hangga’t nagsisilbi tayong lakas ng isa’t isa, patuloy nating mapapatunayan na, “the Filipino is worth dying for,” “the Filipino is worth living for,” at idadagdag ko naman po: “The Filipino is worth fighting for.”

Mga Boss, kayo ang gumawa ng transpormasyong ating tinatamasa. Kayo ang susi ng pagpapatuloy ng lahat ng positibong pagbabagong naaabot natin. Buong-buo ang tiwala ko: Nasa eksena man ako o wala, tutungo ang Pilipino sa dapat niyang patunguhan.

Maraming salamat po.

 

Share

Noynoy Aquino defends DAP (Video)!

On Monday, July 14, President Benigno “Noynoy” Aquino III defend the Disbursement Acceleration Program (DAP) on his address to the nation.

noynoy-aquino-dap

Full transcript translated in English!

National address
of
His Excellency Benigno S. Aquino III
President of the Philippines
On the filing of a Motion for Reconsideration on the Supreme Court’s decision on Disbursement Acceleration Program (DAP)

[Delivered at Malacañan Palace, on July 14, 2014]

To my beloved countrymen, my bosses.

I asked for this opportunity to speak to you today, to explain a few points regarding the Supreme Court decision on DAP.

First of all: What was the situation when we came in?

When we assumed office last June 2010, the 2010 budget was still in effect, and we likewise inherited the proposed 2011 budget. Of the 1.54 trillion pesos set aside for the government for the whole of 2010, only 100 billion—or 6.5 percent—was left for the remaining six months of the year. You really have to wonder: Where did the money go?

You may also remember anomalous projects like the dredging of Laguna Lake, where we were supposed to pay 18.7 billion pesos just to play with mud; or the GOCCs that gave away exorbitant bonuses to its officials and employees, even if they were already operating at a loss.

It is clear that corruption was endemic in the budgeting system of the past. We made sure to excise all of that—we cancelled anomalous projects, we corrected the governance of GOCCs, and we began to end all the sleight of hand with the people’s money. Through Zero-Based Budgeting, only programs that would truly benefit citizens would be given funding. With this method, there is no room for continuing appropriations, which was one of the reasons we had such a complicated bureaucracy; why there were so many opportunities for corruption; and why there were programs that fed the pockets of a few, thus depriving benefits from the rest of the nation.

Although it wasn’t our intention, fixing the budgeting process stalled the public sector’s contributions to the economy. Because of underspending, our GDP went down. If we were to look at this as an irrigation system: We were left with leaky canals that let too much water out. We first had to make sure to seal those cracks in the system so we do not waste any more water, and make the entire mechanism more effective. And because there were just too many cracks in the channels, we couldn’t bring enough water to certain crops, water they needed to flourish.

We carefully studied the situation. We discovered that there were departments that were able to implement projects quickly and efficiently using the funds given them, because they immediately streamlined their system. There were also agencies that were in the process of examining their system, with an eye toward fixing flaws, to ensure that the people’s money wouldn’t be wasted. But, naturally, time didn’t stop as all this was going on; there were agencies that understood that they wouldn’t be able to use funds appropriated for the year toward projects for the people. So the question then was: What do we do with the funds we haven’t yet touched?

Allow me to clarify the meaning of savings in government. At home, don’t we see savings as something positive? For example, if you are able to buy meat at a discount, then you can get more ingredients.

In the case of government, savings has a much more complex meaning. At times, savings are welcome, such as in the case of DPWH, where, through correct and stringent measures for bidding and procurement, we were able to save over 26 billion pesos. There are instances, however, when savings spell something negative for our countrymen. Every year, the Executive branch submits to the Legislature a list of priority programs, activities, and projects that need funding. Once enacted into law, the budget must be spent within the year of allocation. And if funds for certain programs are not spent, as they should have been, clearly our countrymen did not gain what they should have. Did this not redound to a disadvantage to our countrymen? What this means is that every time there are savings such as this, every time funds remain unspent when they should have been spent, our Bosses are deprived of a benefit.

Without doubt, any good leader would want to implement projects that benefit the public at the soonest possible time. I do not see any reason to delay benefits for our countrymen, especially because we have the wherewithal to alleviate their plight. It is clear that if you delay the benefits due them, you prolong the suffering of the Filipino people.

Our strategy to meet our obligations: the Disbursement Acceleration Program or DAP. This is the second matter that I wish to discuss tonight.

DAP is not a project—it is an efficient way of spending the budget; it follows the law and adheres to the mandate granted to the Executive Branch. We did this to properly allocate funds, and by so doing maximize the benefits that the people may receive.

How did DAP start? Hours before delivering my SONA in 2011, I was given a progress report by all government departments. I was taken aback by certain information given to us.

For instance: According to DepEd, out of the 8,000 school buildings that they had targeted to build, they were only able to complete 18. To be honest, DepEd had tried its best, but they faced a number of concerns—problems with land, assessment issues, as well as the complex processes in our bureaucracy. This is why, we asked them directly: Can you still meet your target in the remaining five months of the year? They responded to this candidly: “We are doing all that we can, but we can only build three to four thousand classrooms until the year closes. We will have to build the remainder next year.” Thus was the story: Despite the many setbacks that the agency had to face, DepEd delivered. And now, we have eliminated what we inherited—a backlog of 66,800 classrooms.

The sitio electrification program is another project that was successfully implemented through the efficient use of savings. In 2012, our target was to energize 4,053 sitios. The budget had allotted 3.87 billion pesos for this. And because of the speedy and efficient implementation of this project, the National Electrification Administration requested more funds to light up an additional 2,110 sitios. Through DAP, in 2012, 1.264 billion pesos were made available to electrify a total of 6,163 sitios—out of the 36,000 that we need energize.

Is it not right that funds that had been otherwise left unused were utilized for programs that had proven effective, so that targets can be met and the benefits to the people can ensue at the soonest possible time? Another advantage of this system: Projects that were temporarily suspended for a given year would not have to compete for funding with the other finished projects in the following year. This is clearly a win-win situation.

Now, let’s talk about agencies such as the National Irrigation Authority or the NIA. When I spoke at their anniversary, they proudly stated that they had doubled their performance in meeting targets for rehabilitation and reconstruction. Looking at the numbers, however, we see that for the past ten years, they’ve performed well below target—targets that they set for themselves. We all know that it’s much easier to hide corruption through repairs, rather than through new projects, where the question simply becomes: Is it there, or isn’t it? For example: Can we see the new irrigation canals, or can’t we?

The NIA’s administrator back then also explained why, after achieving an 87 percent accomplishment rate for irrigation projects in 2011, the accomplishment rate dropped to 65 percent in 2012. Their excuse: 40 percent of the projects were in Mindanao, and was thus affected by Typhoon Pablo. Let me remind everyone: Typhoon Pablo hit Mindanao in the first week of December 2012. We asked, what reasons did they have to push the completion of Mindanao projects to the last three weeks of 2012? On top of this, remember that there are fewer workdays during Christmas and New Year’s. Incredible, isn’t it? I don’t think anyone would agree with this style of management, and we can’t let such attempts to fool us pass. We’ve since replaced the said NIA administrator.

Our aim is to not prolong the implementation of projects. The Cabinet agreed, regarding their respective funds: Use it or lose it. If you cannot use the funds allotted for this year, clearly, those are savings. We are given the chance to extend, at the soonest possible time, those benefits that have immediate impact on our Bosses. In this way, benefits that may have been delayed are replaced by other benefits. Let us also remember that the government is at a deficit: We have to borrow funds for our projects. If we allow funds to go unused, then we would be paying interest for nothing. The people clearly have nothing to gain from this setup.

The Supreme Court’s decision questions our use of savings, and raises concerns on when we can use unprogrammed funds. They want savings declared only at the 31st of December of each year. If that were the case, when would the government be free to utilize these funds? Following their logic on savings, projects that could have been funded in the middle of the current year would have to be delayed until the following year.

We also have a list of projects that would only be funded if government experiences a windfall in earnings, which are referred to as unprogrammed funds. With the Supreme Court’s decision, benefits would be delayed, because it would take until March of the following year to fulfill all the requirements regarding these funds; on top of this, it would all then have to go through another four to six months of bidding and procurement. If you file a report in March, it would be September of the following year by the time all of these processes are done. All in all, almost two years would have passed before the benefits of funds would redound to the people.

What are the implications of this? We have programs for the relocation of informal settlers to safer places. In the system the Supreme Court is ordering us to bring back, it might take two more rainy seasons before we are able to relocate our countrymen. Let us remember: about twenty typhoons come our way each year. Is it right to ask those living in hazardous areas to just leave everything to prayer?

My conscience cannot bear this. I cannot accept that our countrymen will be exposed to danger because I let the process of bringing them assistance be prolonged. Let us remember: The nation’s coffers belongs to our citizens.

It is not only my conscience that dictates the efficient spending of funds; various provisions of the law that is our country’s Administrative Code clearly allow for the use of savings. For example, let us now read Book VI, Chapter 5, Section 39 of the 1987 Administrative Code of the Philippines:

“—Except as otherwise provided in the General Appropriations Act, any savings in the regular appropriations authorized in the General Appropriations Act for programs and projects of any department, office or agency, may, with the approval of the President, be used to cover a deficit in any other item of the regular appropriations…”

As you can see, this law openly gives the President the power to transfer savings to other projects. It does not limit the transfer to only one department or branch of government. In other words: We did not transgress the law when we implemented DAP.

In fact, we were surprised to find that the Supreme Court decision did not take into account our legal basis for DAP. How can they say that our spending methods are unconstitutional when they did not look into our basis? Even until now, Section 39 of the Administrative Code is in effect, along with its other sections.

This becomes even more worrisome when we take into account the “operative fact doctrine,” which the Supreme Court also mentioned in its decision. This is simple. When a Supreme Court declares as unconstitutional any law or edict by the Executive, only those projects yet to be implemented under said law are deemed prohibited. The declaration does not include completed projects if this means stripping our citizens of benefits. This is only natural because it is not right to destroy bridges that have already been built, or to demolish houses that have already been bestowed to families of informal settlers.

Likewise, this doctrine also recognizes that implementors do not have to be held accountable as long as the edict was carried out “in good faith.” But in their decision, the judges immediately presume the absence of good faith, which would then have to be proven through trial. What happened to the principle of “innocent until proven guilty?”

There are also those who say that DAP and PDAF are the same thing. Excuse me. DAP is different from PDAF. With PDAF, the corrupt funneled government funds into fake NGOs, money then allegedly divided among themselves. It’s clear that with DAP the people’s money was never stolen—the funds were used for the benefit of Filipinos. And not for later, not soon; but—now: Programs that could be implemented immediately were implemented immediately.

And didn’t the Supreme Court itself, the World Bank—even critics of DAP—didn’t they all admit that DAP helped improve our economy?

It is clear that the Supreme Court has much to consider that they may better clarify their decision regarding DAP; hopefully they will come to realize the decision’s negative effect on the country.

We will appeal the Supreme Court’s decision. We will do this by filing a Motion for Reconsideration, which will allow them to more fully and more conscientiously examine the law.

There are those who say that this decision might be a personal vendetta against me—that I am being dared to act in the same vindictive manner against them. All I can say—as the President, as the father of this country—is that we need temperance and forbearance—we must comply with due process.

Any lawyer we might speak to will caution against this move. The Supreme Court voted 13-0 against DAP; only one abstained. The mere hope that the decision will be overturned is almost impossible. We had also been warned that pushing through with this motion might put us in greater danger.

My message to the Supreme Court: We do not want two equal branches of government to go head to head, needing a third branch to step in to intervene. We find it difficult to understand your decision. You had done something similar in the past, and you tried to do it again; there are even those of the opinion that what you attempted to commit was graver. Abiding by the principle of “presumption of regularity,” we assumed that you did the right thing; after all, you are the ones who should ostensibly have a better understanding of the law. And now, when we use the same mechanism—which, you yourselves have admitted, benefit our countrymen—why is it then that we are wrong?

We believe that the majority of you, like us, want only the best for the Filipino people. To the honorable justices of the Supreme Court: Help us help our countrymen. We ask that you review your decision, this time taking into consideration the points I have raised tonight. The nation hopes for your careful deliberation and response. And I hope that once you’ve examined the arguments I will submit, regarding the law and about our economy, solidarity will ensue—thus strengthening the entire government’s capability to push for the interests of the nation.

Perhaps, no one will dare to doubt that we have pushed for reform these past four years. And I must ask: What is expected from those of us who are advancing reform?

We know that the system we inherited was one that did not help, or did not do enough to help, our countrymen. We are now righting the wrongs in the system, so that it may work towards this goal: To uphold the interests of the people, our Bosses who handed us our mandate. Thus, to the Supreme Court, our message: Do not bar us from doing what we swore to do. Shouldn’t you be siding with us in pushing for reform? Let us, therefore, end this vicious cycle that has taken our people hostage.

On this note, allow me to share a text message I received in the last week. It reads: “The politicians are making fiesta regarding DAP; but to our simple non-legalistic mind, it is like a motorist who parked in a ‘no parking zone’ because he had to rush to save the life of an accident victim, which has more value. I’m praying hard that these people will see the good of the people rather than their own ambition.”

To this I replied: I think the situation now is similar to what you mentioned, and it might be even worse. I am after all being arrested for parking in an area that up to now hasn’t yet been declared a no-parking zone. Is this reasonable?

To my Bosses, in the coming days, I, along with my Cabinet as well as some beneficiaries of DAP, will be providing more information about this important topic. I encourage all of you to read the decision of the Supreme Court, as well as their concurring and dissenting opinions, so that you may better understand what I have said tonight. For those concerned regarding the programs that had received funding but have been put on hold because we need to follow the decision of the Supreme Court, do not worry. We will return to Congress to ask for a supplemental budget to ensure that all benefits are delivered.

Finally, let me impress upon everyone: DAP is good. Our intentions, our processes, and the results were correct. Bosses, I promise you: I will not allow your suffering to be prolonged—especially if we could do what we can as early as now.

Thank you, and it is my hope that you now better understand the situation.

Watch the video below:

Share

Noynoy Aquino is an “Evil Genius” according to Joker Arroyo!

Source: PhilStar.com

MANILA, Philippines – Former senator Joker Arroyo yesterday described President Aquino as an “evil genius” for using the Administrative Code of 1987 as his legal basis for authorizing the utilization of around P147 billion in government savings under the Disbursement Acceleration Program (DAP).

Arroyo is wondering why Aquino used the administrative code signed by his mother, former President Corazon Aquino, in justifying the DAP, which was struck down as unconstitutional by the Supreme Court last week.

“Cory signed it in 1987 and yet up to the end of her term in 1992, she never used it. The question now lies, why P-Noy used it 25 years after it was signed?” he said.

Arroyo also likened the President to the late strongman Ferdinand Marcos regarding the manner of disbursing public funds.

“It seems that P-Noy and Marcos thought alike. Cory did not use it. I am astounded why that admin code was used,” he told dzBB.

Arroyo said Marcos used the 1918 Administrative Code as basis for his control over government funds during his time.

“The evil genius tag I mentioned then has now become for real,” he said.

“You cannot release money without any authorization.”

Arroyo noted how Marcos squandered the people’s money using the administrative code.

“Cory did not use it because she knew fully well that her predecessor was the one who initiated the decree,” he said.

He said the administrative code was not used during the terms of former Presidents Fidel Ramos, Joseph Estrada and Gloria Macapagal-Arroyo.

Arroyo, who was among those who raised concerns on the legalities of the DAP last year, said he is against calls to impeach President Aquino.

“As for me, I don’t like impeachment, not for his sake (but) for the sake of the country,” he said.

“That is our problem in the presidential system, you cannot remove him unless he is impeached. In a parliamentary system, if there is a move of no confidence, the prime minister is kicked out,” he added.

Because of his authority over government funds, Arroyo said the President had taken full control over the entire government, including the members of the Senate and House of Representatives on the issue of budget insertions.

The former senator sought an audit of how the government spent the DAP funds estimated to be between P147 billion to P250 billion.

He lamented how the DAP eroded the public’s trust in the President’s straight path campaign.

Share

Peque Gallaga blast local media and the government over handling of the aftermath of typhoon:” (They) are more concerned with their showbiz image than confronting, accepting, and dealing with the problem.”!

Peque Gallaga lashed out at the local media and Malacañang for “self-servicing press releases” that tell a different story from the reality of the situation in the ravage affected places in the south after the onslaught of SuperTyphoon Yolanda.

Peque-Gallaga-Photo-by-Rhoy-Cobilla-500x331

Below is what Gallaga wrote on his Facebook account under the pseudonym Nelson Bakunawa:

“Not since Marcos have we as a people been so polarized.

“As far as our hearts and minds are concerned, it’s like we’re in the edge of a civil war.

“We are forced to take a hard look at ourselves and what we value.

“Because of this, we are fighting friends in coffee houses, on the telephone, and on Facebook.

“We are a people whose lives have been upended.

“We don’t know what to do to get things done right and right away. We lash out.

“We insult our leaders trying to get them to do a lot more than to pose for photo ops—of giving out relief goods on a one-by-one basis.

“We cry desperately for demonstrable government response—we get almost next to nothing.

“It is increasingly apparent that local media goes hand in hand with self-servicing Malacañang press releases, which are more concerned with their showbiz image than confronting, accepting, and dealing with the problem.

“What our leaders tell us is contradicted by the reports from international commentators, who are understandably more objective and growing less dispassionate as they witness the horrors around them.

“What our leaders tell us is also contradicted by the victims in these areas who are slowly able to give us the true picture of the realities of the situation.

“And the reality is that people are starving.

“The dead still lie on the streets even five days after the event.

“There are anguished souls scavenging for whatever they can to survive, as well as professional looters ambushing the helpless and relief caravans.

“It’s a war zone out there.

“This disaster has affected, not only the islands in the path of Yolanda, but all of us as a nation. We have all been judged and found wanting.

“But more worrisome, is that we take a long hard look at our leaders and we judge and we find them wanting.

“It is worrisome because we have chosen them and are paying them to serve the needs of our nation and it seems that they can’t deliver.

“I don’t think that anybody, even the most criminal politician, can be that hard-hearted and close his eyes to this calamity, so I can only surmise that they don’t know what to do.

“That they are impotent and incompetent.

“I am 70 years old and I don’t know what to do, but then again, I didn’t run for office promising the voters that I would take care of national concerns.

“I am a private citizen and like most of my fellow citizens, have given of what I have to the relief effort. I have given to the point of hurting.

“I am 70 years old and have been stupid a lot of times for seven decades.

“I want to think that I can be a little less stupid now.

“This time, I want to make sure that my hard-earned money will reach its intended goal.

“I am sick and tired of throwing away my money; of making our politicians wealthy because of my unconcern and my inattention.

“I am sick and tired of my stupidity.

“So I very much care now where all this help is going.

“I read Marvin Xanth Geronimo who was there when Yolanda struck: that TV personalities and politicians like Mar Roxas and Ted Failon going to Tacloban for the photo op.

“They never helped; endless tracking video shots of flattened towns with people walking clutching a plastic bottle of water with no government presence whatsoever; Korina Sanchez calling Anderson Cooper ‘misinformed.’

“Cooper was in Tacloban. Korina was not; the US landing 5 planes full of goods and not allowing any politicians to touch any of it.

“How much more do we need for us to realize that the enemy was not Yolanda? Yolanda was just a force of nature.

“The enemy is our leaders. And the leader of our leaders is the President.

“So what now? There’s nothing I can actually do. I can only rage, rage against the dying of common decency.

“I can only rage against this man who claimed in a Christiane Amanpour interview that he couldn’t get to the disaster areas because the weather after the storm left didn’t permit him to fly.

“This is 24 hours after the sun was shining all over the Philippines by then.

“I can only rage against a man who made light of the tragedy, refusing to identify it as a major disaster; who made light of a victim of looting who was shot at by telling him, ‘But you did not die, right?’

“I rage against a man who continually blames the LGU’s on the ground for their incompetence and their inefficiency, because it is beginning to dawn on me that these Visayan LGUs happen to be Romualdez people, and this man is playing politics with people’s lives.

“This is a crime. What this man does is unconscionable.

“I can only state it here. I can do nothing about it for now.

“I will wait for whatever movement develops after this fiasco and I will join it.

“But for now, what I can do is to declare that I am deeply offended by the people who try to stop me and others from stating the obvious.

“All those people who charge us for criticizing, for being negative, for Aquino bashing—I am done with these people.

“In a very Yellow Army way, they try to hide behind an illogical argument that we cannot help if we criticize.

“I don’t know how good these friends are at multi-tasking, but one does not cancel out the other.

“We can help and we can criticize.

“And at this point, I am convinced that we do help when we criticize; if at one point we can, as Hamlet says, ‘catch the conscience of the king.’

“But I know that this is futile. This man is no king.

“He is not even a real representative.

“What can you expect from someone who never worked an honest day in his life? What could he possibly relate to?

“So my friends who accuse me of Aquino bashing: I want you to know that I’m done with your line of thinking.

“Either you defend this man or you defend the people that this man is ignoring.

“Don’t believe that the people are his ‘boss.’

“This was a piece of advertising sound byte created by showbiz experts to get the unthinking masses out there to swallow this uniquely unqualified man.

“This man who is totally unprepared for the most difficult job in the country.

“So my friends, as far as I’m concerned, you choose him or you choose the people.

“But if you instruct me again to stop bashing this man, I am unfriending you.

“I will unfriend you in Facebook, on Twitter, on Instagram, and out in our leaderless streets.”

Share

Noynoy Aquino did not “walk out” but just had a “bathroom break”!

Malacañang officials on Sunday evening denied that President Noynoy Aquino had angrily walked out of a briefing in typhoon-battered Tacloban, with one close aide saying all the media fuss was about nothing more than the Chief Executive taking a “bathroom break.”

pnoy2

In a statement released to all Malacanang reporters, Presidential Communications Operations Office Assistant Secretary for Media Relations Renato Marfil, said it was not true that President Aquino left the briefing after being pushed by local sectors to declare martial law in Tacloban. The city, and much of the entire province of Leyte, has been left in tatters and disarray by supertyphoon Yolanda, which plowed through the Visayas region last Saturday.

Local officials have called for national government intervention after the city’s own first responders – police, medical, and emergency teams – were themselves overwhelmed and victimized by Yolanda’s devastating force. Reports are also emerging of a breakdown in law and order, with relief efforts and Leyte’s own residents being terrorized by desperate mobs.

On Sunday, it was reported that President Aquino was being egged on to declare martial law. Businesses were reporting widespread looting and emerging violence. In the same briefing, the President was also receiving updates and the latest figures from National Disaster Risk reduction and Management COuncil (NDDRMC) undersecretary Eduardo del Rosario.

The President was supposedly dismayed by Del Rosario’s figures, and grilled the official on the accuracy, as well as the basis, for his reports. He also was reportedly rejecting the suggestions for declaring martial law, specifically made by a representative of the local businessmen, who asked to address Mr. Aquino in the middle of the briefing, and informed him that local businessmen were being “slaughtered” by lawless elements for trying to protect their property and businesses from looters.  Based on a report by radio station dzBB, President Aquino told the businessman that declaring martial law was not that simple, and that he would have to study the matter further. Then he turned anew to the NDRRMC, vetting its information. Suddenly he stood up in disgust in the middle of the briefing and walked out of the meeting, according to the report.  He was said to have walked to the nearby Tacloban city police station. He returned ten minutes later.

On Sunday evening Marfil said the President had merely gone to the toilet.

Source

Share

Today is Pres. Noynoy Aquino’s B-day, Grace Lee shares greetings!

President Noynoy Aquino is celebrating his 52nd birthday today by visiting the earthquake-hit province of Negros Oriental.

He is accompanied by his sisters Pinky Abellada and Ballsy Cruz, and several Cabinet officials in Guihulngan City, one of the most devastated areas in Negros Oriental where 29 people were buried alive.

Grace Lee who is now the current “apple of the eye” of the president said she already greeted him on his birthday before he left for Negros Oriental.

She shared her birthday wish for him:

“My birthday wish is may he continue having the kind of love he is receiving from his people. I know it’s very important to him. I know ‘yung love na ‘yon is important to him.”

Happy birthday Mr. President!

Share

Did PNoy and Shalani Really Split Up?

President Noynoy Aquino—or PNoy as he prefers to be called—could have just been rattling off his favorite songs to some editors during a private dinner with them, or he really was hinting at the current state of his relationship, or the lack of, with Valenzuela City councilor, Shalani Soledad.

In a report aired on “The Buzz” on Oct. 10, the aforementioned story had been picked up as a source that could verify that PNoy and Councilor Shalani had called it quits after a little more than a year together.

More, it was said that the councilor missed two important public appearances of the President, namely his State of the Nation address on July 26, and his First 100 Days in office last Thursday.

The Buzz” began the report by tracing when the relationship began. PNoy and the councilor met on July 28, 2008 at Alfredo’s when the former was still serving the country as Senator. The show pointed out that it had also been documented that during the campaign period for the 2010 elections, their relationship had become rather shaky.

Back then, “The Buzz” did a story on Councilor Shalani. Airing on May 23, former “The Buzz” co-host and now Presidential sister, Kris Aquino, interviewed her brother’s girlfriend. The councilor still sounded optimistic then, telling Kris that her relationship with then-Senator Noynoy was a “deep commitment but at this point kasi, napakalaki nung task na haharapin ni Noy. So ang focus talaga should be on the task ahead of him… kasi ang hirap.”

At one point, Kris asked the councilor if she got hurt by the then-Presidential aspirant when he said he didn’t see himself settling down during his term, should he win. Councilor Shalani replied then, “In a way. Siyempre when you are in a relationship, you’re looking forward [to something] long term.”

PNoy refused to talk about his relationship when cornered by the media for an interview recently, let alone confirm the break-up rumors. For now, sources say the couple went through a cool off period, and then the break-up—which apparently happened two weeks ago, hours after the president came back from his September trip to the U.S.

Not only did the source say that PNoy purportedly said the split was inevitable if Councilor Shalani was already unhappy, but that it was apparently initiated by the president himself.

To top it all, the break-up supposedly even happened in the exact same place where they first met—at Alfredo’s [steak house].

The reason the sources cited was lack of proper communication between them, as well as the lack of time they had for each other.

During the episode, “The Buzz” host Boy Abunda laid down his own reading of the situation and declared, “Ang basa ko, totoo ang balita… na hiwalay sila.”

Note, however, that Boy also hadn’t spoken to PNoy so even this was a speculation. What he added was that no one was sure if the break up is temporary or not. He closed with a plea for people to just respect the couple’s privacy, especially since this issue involves the country’s president, no less.

Source: Anya Santos, Manila Bulletin

Share

Boy Abunda declined Noynoy's offer as DOT Secretary!

It is a big news that President Elect,  Noynoy Aquino is considering a post as Secretary of the Department of Tourism for Boy Abunda as suggested by sister Kris Aquino for her best friend in showbiz who helped her in the campaign for his brother last election.

In an interview with Noynoy Aquino at his Times Street home, he told the press that Abunda is suited for his administration because of his “strong marketing and communication skills.”

But, a very reliable source said that Boy Abunda himself declined the offer!

Share

Kris Aquino "Forever Grateful" on K Magazine!

In the latest issue of K (Kris Aquino) Magazine, Kris Aquino stops to say thank you to all who stood by and with her during her brother, Sen. Noynoy Aquino’s candidacy for presidency after a backbreaking, strenuous campaign.

In her cover story Forever Grateful, Kris reflects on her campaign experience and looks forward to the beginning of a new and different life.

Also in this issue, Kris throws open the doors of her family’s new home high above the busy streets of Makati. Adopting a “Shabby Chic, French country”-inspired look, Kris shows readers how to create a home that may be small on space, but — in true Kris Aquino fashion — is big on style.

Readers can also pick up other home furnishing and decorating tips from the K Everyday storage collection and a selection of home gifts that will make your home both comfortable and stylish.

For food enthusiasts, Chef Myrna Segismundo comes up with 25 recipes that only take minutes to prepare. The busy person like Kris doesn’t have to worry about slaving away in the kitchen or spending hours preparing complicated meals to take on the road or to work. With these easy new recipes, all you have to do is slice, dice, cook a few minutes, then go!

Join Baby James as he takes the plunge and find out what went down when the most famous toddler in the land took swimming lessons.

Share